zaterdag 28 juli 2007
Foto's
Meer foto's van mijn vakantie staan op Foto's van mijzelf of op de site van het kamp! (zie links)
Weer Thuis!!!
Zo één week na mijn thuiskomst heb ik eindelijk even tijd om weer wat te schrijven...
En dat zal ik dan maar doen over mijn ervaringen. Sommige van jullie hebben misschien de website wel gevolgd, helaas is die ergens blijven steken bij dag zes althans de foto’s. Het verslag is tot dag tien, maar goed dat zijn ook algemene verslagen en in het Engels (dus voor sommige niet leesbaar) en niet mijn beleving. Daarom komt hier nu een stukje over mijn beleving. Het is wel heel veel, dus hoop dat je tijd hebt…
Maandag:
Om 10.00 uur moeten we op schiphol aanwezig zijn. Mijn vader moet (gelukkig voor mij) om 09.00 uur bij zijn vrachtwagen zijn. Zo kan hij mij naar het station brengen, zodat ik niet met de bus hoef. Verder ga ik dan met de trein. Dezelfde trein waar ik een half jaar in heb gezeten om naar mijn stage te gaan, dus was een bekend traject. Om 9.40 uur arriveer ik met de trein op schiphol airport… nu nog naar vertrekhal 2 lopen na een klein stukje te hebben omgelopen en wat rolbanden omhoog kom ik bijna bij de groep aan. Net op het moment dat de telefoon gaat en José mij belt, waar zij staan. Ik moest alleen nog één hoek om lopen en zag ze staan.
Het was nog wachten op een aantal jongeren en dan konden we gaan inchecken. Na wat tranen gelaten door een aantal ouders en deelnemers en het afscheid. Vertrekken we en gaan we langs de douane. Op naar Turkije! We moeten natuurlijk nog wel even wachten tot het vliegtuig vertrekt en tot we in kunnen stappen. Dus we gaan nog even wat drinken, ergens op een “terrasje”. Buiten is het noodsweer maar daar merken wij maar weinig van… Tot het tijd is om naar de GATE te gaan. Tassen door de scan en zelf door z’n poortje lopen… Gelukkig alles goed bij mij. Nu nog de rest. Zonder veel problemen zijn we erdoor gekomen. Nog heel even wachten en we kunnen aan boord van ons vliegtuig. Buiten onweert het nog steeds, maar minder erg dan even daarvoor. Als we dan eindelijk in het vliegtuig zitten en alles geïnstalleerd is (handbagage in de bakken of onder de stoelen, gordels vast en dat soort rituelen). Gaan we een half uur later dan de planning was, de lucht in. Achteraf heb ik gehoord dat we net op tijd konden vertrekken, want na dat wij waren vertrokken heeft het vlieg verkeer twee uur stil gelegen.
Het vliegen was net als anders… voor mensen die nog nooit gevlogen hadden een leuke ervaring, voor mensen die bang zijn weer een overwinning voor mensen die het heerlijk vinden weer een goede vlucht…
We vlogen met de KLM en kregen eten en drinken gratis, helaas werd er geen filmpje gedraaid :S, maar verder was het niet veel bijzonders dus sla ik nu een heel stuk over en ga ik naar onze aankomst bij de school.
We werden door een bus opgehaald van het vliegveld. Gelukkig zijn alle koffers gewoon mee gekomen ;). In de bus zaten de Engelse jongeren met hun begeleiding die iets eerder zijn aangekomen dan ons. De rit naar school (onze locatie) duurde nog wel z’n uur tot anderhalf uur (misschien nog wel iets langer maar dat weet ik niet meer precies). We hadden veel files en die turken rijden als of ze worden achtervolgd… kris kras door elkaar, rechts inhalen, over de verdrijvingvlakken… en je kan het zo gek niet verzinnen of het gebeurd daar.
Hmm nou na die langer verwonderlijke rit kwamen we eindelijk aan op onze bestemming. En daar konden we gelijk aan tafel om te gaan eten. Ik had niet veel honger eigenlijk dus heb alleen een beetje soep gegeten. Na het eten gingen we naar Biebel City (het C blok) waar we later in de week altijd samen zouden komen. Daar was een soort van kennismaking en de regels van het kamp werden uitgelegd. Ook kregen we daar onze mooie T-shirts, heuptasje en petje, waar je ons vast wel eens mee hebt zien staan op de foto ;). Na een lange dag werd ik naar mijn kamer gebracht en kon iedereen gaan douche en slapen. WELTRUSTEN tot morgen.
Casino:
Ik ben daar eigenlijk niet zo voor, maar goed dit was al helemaal gepland en het is toch nep he. Ik had zelf geen muntjes, ook al had ik wel gewonnen die eerste dinsdag, maar ik kon wel muntjes lenen. Ik zou toch niet mee doen, maar iemand wilde met mij vier op een rij spelen, dus ging ik toch maar muntjes lenen. Voor mijn horloge kreeg ik 3000 punten, als ik niet hetzelfde zou inleveren zou ik een dag mijn horloge kwijt zijn. Nou dacht ik, dat kan wel. Dus kon ik wat spelletjes meespelen met hen die met mij een spelletje wilde doen. Daarvoor deed ik het dan ook. Ik verloor met twister, maar dat maakte toen niet uit want ik had met vier op een rij gewonnen. Dan had je nog dat spelletje, dat je moet raden onder welk glas de bal zit. Na dat iemand ze door elkaar gehutseld had. Ik was hier goed in, tot ik het zelf probeerde L.
Nu snap ik ook waarom mensen hier verslaafd aan raken. Voor mij maakte het niet uit, als ik één dag mijn horloge kwijt was (waarschijnlijk had ik hem toch gelijk weer terug gekregen). Maar toch wil je niet je punten (geld) verliezen wat je aan het begin van de avond had. Daarom ga je door met gokken, tot dat je weer die 3000 punten hebt. Met boter, kaas en eieren won ik alles weer terug + 250 pnt extra. Ik moest ook op dat moment weer mijn 3000 punten inleveren behalve die 250 pnt, daarmee heb ik nog één spelletje vier op een rij gedaan tegen een Engels jongetje (ik heb hem toen laten winnen).
De tweede week:
De tweede week was een super mooie week, het weer was een aantal dagen bewolkt en af en toe regen geweest. Dinsdag zijn we naar het strand geweest. En woensdagavond hebben we een boottocht over de Bosporus gemaakt en ook op die boot gegeten. Dat was echt zo lekker, heerlijk dat varen!! Toen we het eten op hadden, was er muziek op het dek, voor diegene die dat wilden kon je ook dansen J. Ik heb een hele tijd met Stefanie (een Belgisch meisje van 16 jaar. Zij is slechtziend) gedanst. Ze had daar heel veel lol in en ik ook ;) omdat zij het zo leuk vond. We waren pas om 23.00 uur terug bij de school, iedereen was moe en voldaan en ging zo snel mogelijk naar bed.
Afscheid:
Aan alle leuke dingen komt een eind… zo kwam er ook een eind aan dit kamp. Vrijdag namen wij afscheid van elkaar. En vertrokken wij weer naar Nederland. Heel veel tranen kwamen er tevoorschijn bij het afscheid. Na iedereen begroet te hebben, stapten we in de bus op weg naar het vliegveld. Daar waren wij wel vroeg omdat wij met de Engelsen mee gingen, maar zij vlogen een uur eerder. Wij hebben nog ergens wat gedronken, een “goud” drankje. We waren echt veel geld kwijt 38.21 euro voor tien personen. Mijn choco was 5.75 euro $).
De vlucht verliep wel weer goed, wel veel turbulentie en een kleine luchtzak, maar verder wel goed.
Op schiphol aangekomen, wachten daar de ouders van de jongeren ons al op. We hadden nog even wat met z’n alle gedronken om het allemaal af te sluiten. José&René, Riet en ik kregen nog een mooi bedankje van de ouders.
En dat zal ik dan maar doen over mijn ervaringen. Sommige van jullie hebben misschien de website wel gevolgd, helaas is die ergens blijven steken bij dag zes althans de foto’s. Het verslag is tot dag tien, maar goed dat zijn ook algemene verslagen en in het Engels (dus voor sommige niet leesbaar) en niet mijn beleving. Daarom komt hier nu een stukje over mijn beleving. Het is wel heel veel, dus hoop dat je tijd hebt…
Maandag:
Om 10.00 uur moeten we op schiphol aanwezig zijn. Mijn vader moet (gelukkig voor mij) om 09.00 uur bij zijn vrachtwagen zijn. Zo kan hij mij naar het station brengen, zodat ik niet met de bus hoef. Verder ga ik dan met de trein. Dezelfde trein waar ik een half jaar in heb gezeten om naar mijn stage te gaan, dus was een bekend traject. Om 9.40 uur arriveer ik met de trein op schiphol airport… nu nog naar vertrekhal 2 lopen na een klein stukje te hebben omgelopen en wat rolbanden omhoog kom ik bijna bij de groep aan. Net op het moment dat de telefoon gaat en José mij belt, waar zij staan. Ik moest alleen nog één hoek om lopen en zag ze staan.
Het was nog wachten op een aantal jongeren en dan konden we gaan inchecken. Na wat tranen gelaten door een aantal ouders en deelnemers en het afscheid. Vertrekken we en gaan we langs de douane. Op naar Turkije! We moeten natuurlijk nog wel even wachten tot het vliegtuig vertrekt en tot we in kunnen stappen. Dus we gaan nog even wat drinken, ergens op een “terrasje”. Buiten is het noodsweer maar daar merken wij maar weinig van… Tot het tijd is om naar de GATE te gaan. Tassen door de scan en zelf door z’n poortje lopen… Gelukkig alles goed bij mij. Nu nog de rest. Zonder veel problemen zijn we erdoor gekomen. Nog heel even wachten en we kunnen aan boord van ons vliegtuig. Buiten onweert het nog steeds, maar minder erg dan even daarvoor. Als we dan eindelijk in het vliegtuig zitten en alles geïnstalleerd is (handbagage in de bakken of onder de stoelen, gordels vast en dat soort rituelen). Gaan we een half uur later dan de planning was, de lucht in. Achteraf heb ik gehoord dat we net op tijd konden vertrekken, want na dat wij waren vertrokken heeft het vlieg verkeer twee uur stil gelegen.
Het vliegen was net als anders… voor mensen die nog nooit gevlogen hadden een leuke ervaring, voor mensen die bang zijn weer een overwinning voor mensen die het heerlijk vinden weer een goede vlucht…
We vlogen met de KLM en kregen eten en drinken gratis, helaas werd er geen filmpje gedraaid :S, maar verder was het niet veel bijzonders dus sla ik nu een heel stuk over en ga ik naar onze aankomst bij de school.
We werden door een bus opgehaald van het vliegveld. Gelukkig zijn alle koffers gewoon mee gekomen ;). In de bus zaten de Engelse jongeren met hun begeleiding die iets eerder zijn aangekomen dan ons. De rit naar school (onze locatie) duurde nog wel z’n uur tot anderhalf uur (misschien nog wel iets langer maar dat weet ik niet meer precies). We hadden veel files en die turken rijden als of ze worden achtervolgd… kris kras door elkaar, rechts inhalen, over de verdrijvingvlakken… en je kan het zo gek niet verzinnen of het gebeurd daar.
Hmm nou na die langer verwonderlijke rit kwamen we eindelijk aan op onze bestemming. En daar konden we gelijk aan tafel om te gaan eten. Ik had niet veel honger eigenlijk dus heb alleen een beetje soep gegeten. Na het eten gingen we naar Biebel City (het C blok) waar we later in de week altijd samen zouden komen. Daar was een soort van kennismaking en de regels van het kamp werden uitgelegd. Ook kregen we daar onze mooie T-shirts, heuptasje en petje, waar je ons vast wel eens mee hebt zien staan op de foto ;). Na een lange dag werd ik naar mijn kamer gebracht en kon iedereen gaan douche en slapen. WELTRUSTEN tot morgen.
Dagindeling:
Om 7.30 uur gaat de wekker alweer. Zo heb ik één uurtje de tijd om mijn klaar te maken en nog even tijd voor mijzelf te nemen. 8.30 uur is het ontbijt, best uitgebreid met veel keuze zelfs olijven José zei die gekke Turken hoe verzinnen ze het bij het ontbijt? Maar ze vond het toch best lekker. Nou verder stokbrood en elke dag nog een ander soort broodje (zeg maar zo iets als wij hier croissant hebben) waren wel altijd zoete broodjes. Soms kon je ook gebakken ei krijgen. En zoete dingen zoals honing en jam. Het eten was best goed hoor! ’s Middags en ’s avonds was het altijd warm en had je ook verschillende keuze warm/koud. Alleen koude soms zelfs rouwe groente vind ik toch niet zo lekker. Maar goed het eten was best verder. (voor mij althans)
Na het ontbijt, begon om 10.00 uur het ochtend programma, dat houdt in dat de jongeren mochten kiezen tussen arts & crafts of sprot. Arts & crafts houdt in dat ze een creatieve activiteit doen zoals: vriendschapbandjes maken, kaarten maken en mozaïeken. Sport is gewoon een sport activiteit zoals: basketbal, voetbal, fitnes, aerobics ect.
Ik ging meestal dat doen waar de Nederlandse jongeren heen gingen, dan kon ik hun helpen/ begeleiden waar ze dat nodig hadden. Die Activiteiten duurde twee uur. Soms wel iets te lang. Om 12.00 uur hadden we dan weer even tijd voor jezelf, meestal bleven ze in groepjes bij elkaar wat kletsen. Om 12.30 uur gingen we eten. En dan van 13.00 tot 15.20 hadden we siësta dan mochten we absoluut niet in de zon liggen.
Om 15.30 begon de middag activiteit, en dat was altijd in team verband. De eerste dag heb ik met mijn team gewonnen. We moesten verschillende opdrachten uitvoeren zoals: voor de meiden vijf voor de jongens twee staarten in je haar maken, een potloot zo snel mogelijk slijpen tot dat die helemaal op is, met je teen op een wit blad het woord Turkije schrijven met verf ect. Het groepje wat won kreeg een muntje wat 1000 punten waard was. Ze konden dat later in die week gebruiken in het casino, alleen wisten zij dat toen nog niet.
Een andere dag, gingen ze zelf in groepjes allemaal opdrachten weer uitvoeren. Ik zat toen bij een opdracht die zij moesten maken. Ik zat alleen niet op z’n goed plekje er zijn maar drie groepjes bij mij langs gekomen :S. Bij mij moesten ze een liedje maken, over het kamp. Het liedje moest tien regels hebben en ze hadden 15 min de tijd daarvoor. Voor die opdrachten, konden ze weer diezelfde muntjes verdienen of verliezen.
De middag activiteiten duurde tot ongeveer 18.00 uur met pauze tussen door.
Dan kon je, je even gaan op frissen om daarna weer te gaan eten. En na het eten was er weer een activiteit, maar dat was meestal wel rustig.
We gingen een keerjte zingen, spookverhalen vertellen, zaterdagavond casino, een keer een film en de laatste avond disco.
Om 22.00 uur moesten de jongeren zich klaar maken om naar bed te gaan en om 22.30 moest het licht uit. De begeleiders hadden dan altijd nog vergadering over wat er die dag gebeurd was en wat er de volgende dag ging gebeuren.
Vliegtuigen:
Om de zoveel tijd kwam er een vliegtuig over. En geloof het of niet, maar in de nacht kwamen deze ook over. En niet zoals ze hier over komen hoog in de lucht. Nee, er was vlak bij een vliegveld, dus ze waren nog aan het opstijgen. En in Turkije gelden niet de regels die voor schiphol wel gelden. Ze kwamen echt laag over. Zelfs in de nacht dus. Ik heb een keer, met m’n armen over m’n hoofd gelegen in de veronderstelling dat het vliegtuig neerstorten en dat ik dat niet meer zou kunnen na vertellen. Dat was best angstig. Gelukkig vervaagde het enorm doordringende geluid en kwam ik er achter dat, het vliegtuig niet was neergestort. Iedereen had het die dag over dat vliegtuig, en bijna iedereen had het idee gehad dat het vliegtuig zou neerstorten.
Op de één na laatste dag, kwam er zelfs een vliegtuig zo laag over, dat Mia tegen mij en Patrick zei nou dat scheelt een paar meter! We kwamen net uit het gebouw waar we aten gelopen, en zagen dat vliegtuig zo op ons af komen. Je kan het van de grond niet zo heel goed zien natuurlijk maar hij vloog echt laag nog. En kwam echt maar een paar meter over het gebouw gevlogen.
Gelukkig wen je er wel een beetje aan, niet aan die angstaanjagende die vooral ’s nachts over komen en waarvan je denkt hij stort neer. Toen ik thuis was “miste” ik het zelfs een beetje, maar nu niet meer hoor! Slaapt wel rustiger zonder hoorbaar vliegverkeer boven je hoofd.
Istanbul:
Één dag zijn we dus in Istanbul geweest. Daar zijn we eerst bij het Orient Express station wezen kijken en daarna gingen we in een Moskee kijken. En hebben daar over een overdekte markt gelopen. Daarna zijn we met de bus verder gereden, naar een park waar we gegeten hebben. En daarna zijn we het paleis van een vroegere Sultan wezen bezichtigen.
Ook ben ik langs de Bleu Mosque gelopen, deze zouden we ook gaan bezichtigen. Maar dat hebben we niet meer gedaan, iedereen was al een beetje gaar namelijk.
Wel zijn we met mijn groepje Mia (hoofd van deze vakantie) Kayleigh en ikzelf, nog even door het winkelstraatje gelopen, om souvenirs te kopen voor Kayleigh haar ouders. Toen we daar liepen, begon die Iman ineens met zijn gebed, dus super hard hoor je het dan. En even later hoor je hetzelfde riedeltje in de verte nog een keer, dat was wel apart om te horen. Je hoort het wel af en toe als je er op let. Maar nu hoorde je het dus heel hard en omdat dit de hoofd moskee is (ook behoord deze moskee tot één van de zeven wereldwonderen) begint hij met wat hij te vertellen heeft, dan de volgende en dan weer de volgende, zo wordt het nieuws dus door verteld…
Na het ontbijt, begon om 10.00 uur het ochtend programma, dat houdt in dat de jongeren mochten kiezen tussen arts & crafts of sprot. Arts & crafts houdt in dat ze een creatieve activiteit doen zoals: vriendschapbandjes maken, kaarten maken en mozaïeken. Sport is gewoon een sport activiteit zoals: basketbal, voetbal, fitnes, aerobics ect.
Ik ging meestal dat doen waar de Nederlandse jongeren heen gingen, dan kon ik hun helpen/ begeleiden waar ze dat nodig hadden. Die Activiteiten duurde twee uur. Soms wel iets te lang. Om 12.00 uur hadden we dan weer even tijd voor jezelf, meestal bleven ze in groepjes bij elkaar wat kletsen. Om 12.30 uur gingen we eten. En dan van 13.00 tot 15.20 hadden we siësta dan mochten we absoluut niet in de zon liggen.
Om 15.30 begon de middag activiteit, en dat was altijd in team verband. De eerste dag heb ik met mijn team gewonnen. We moesten verschillende opdrachten uitvoeren zoals: voor de meiden vijf voor de jongens twee staarten in je haar maken, een potloot zo snel mogelijk slijpen tot dat die helemaal op is, met je teen op een wit blad het woord Turkije schrijven met verf ect. Het groepje wat won kreeg een muntje wat 1000 punten waard was. Ze konden dat later in die week gebruiken in het casino, alleen wisten zij dat toen nog niet.
Een andere dag, gingen ze zelf in groepjes allemaal opdrachten weer uitvoeren. Ik zat toen bij een opdracht die zij moesten maken. Ik zat alleen niet op z’n goed plekje er zijn maar drie groepjes bij mij langs gekomen :S. Bij mij moesten ze een liedje maken, over het kamp. Het liedje moest tien regels hebben en ze hadden 15 min de tijd daarvoor. Voor die opdrachten, konden ze weer diezelfde muntjes verdienen of verliezen.
De middag activiteiten duurde tot ongeveer 18.00 uur met pauze tussen door.
Dan kon je, je even gaan op frissen om daarna weer te gaan eten. En na het eten was er weer een activiteit, maar dat was meestal wel rustig.
We gingen een keerjte zingen, spookverhalen vertellen, zaterdagavond casino, een keer een film en de laatste avond disco.
Om 22.00 uur moesten de jongeren zich klaar maken om naar bed te gaan en om 22.30 moest het licht uit. De begeleiders hadden dan altijd nog vergadering over wat er die dag gebeurd was en wat er de volgende dag ging gebeuren.
Vliegtuigen:
Om de zoveel tijd kwam er een vliegtuig over. En geloof het of niet, maar in de nacht kwamen deze ook over. En niet zoals ze hier over komen hoog in de lucht. Nee, er was vlak bij een vliegveld, dus ze waren nog aan het opstijgen. En in Turkije gelden niet de regels die voor schiphol wel gelden. Ze kwamen echt laag over. Zelfs in de nacht dus. Ik heb een keer, met m’n armen over m’n hoofd gelegen in de veronderstelling dat het vliegtuig neerstorten en dat ik dat niet meer zou kunnen na vertellen. Dat was best angstig. Gelukkig vervaagde het enorm doordringende geluid en kwam ik er achter dat, het vliegtuig niet was neergestort. Iedereen had het die dag over dat vliegtuig, en bijna iedereen had het idee gehad dat het vliegtuig zou neerstorten.
Op de één na laatste dag, kwam er zelfs een vliegtuig zo laag over, dat Mia tegen mij en Patrick zei nou dat scheelt een paar meter! We kwamen net uit het gebouw waar we aten gelopen, en zagen dat vliegtuig zo op ons af komen. Je kan het van de grond niet zo heel goed zien natuurlijk maar hij vloog echt laag nog. En kwam echt maar een paar meter over het gebouw gevlogen.
Gelukkig wen je er wel een beetje aan, niet aan die angstaanjagende die vooral ’s nachts over komen en waarvan je denkt hij stort neer. Toen ik thuis was “miste” ik het zelfs een beetje, maar nu niet meer hoor! Slaapt wel rustiger zonder hoorbaar vliegverkeer boven je hoofd.
Istanbul:
Één dag zijn we dus in Istanbul geweest. Daar zijn we eerst bij het Orient Express station wezen kijken en daarna gingen we in een Moskee kijken. En hebben daar over een overdekte markt gelopen. Daarna zijn we met de bus verder gereden, naar een park waar we gegeten hebben. En daarna zijn we het paleis van een vroegere Sultan wezen bezichtigen.
Ook ben ik langs de Bleu Mosque gelopen, deze zouden we ook gaan bezichtigen. Maar dat hebben we niet meer gedaan, iedereen was al een beetje gaar namelijk.
Wel zijn we met mijn groepje Mia (hoofd van deze vakantie) Kayleigh en ikzelf, nog even door het winkelstraatje gelopen, om souvenirs te kopen voor Kayleigh haar ouders. Toen we daar liepen, begon die Iman ineens met zijn gebed, dus super hard hoor je het dan. En even later hoor je hetzelfde riedeltje in de verte nog een keer, dat was wel apart om te horen. Je hoort het wel af en toe als je er op let. Maar nu hoorde je het dus heel hard en omdat dit de hoofd moskee is (ook behoord deze moskee tot één van de zeven wereldwonderen) begint hij met wat hij te vertellen heeft, dan de volgende en dan weer de volgende, zo wordt het nieuws dus door verteld…
Casino:
Ik ben daar eigenlijk niet zo voor, maar goed dit was al helemaal gepland en het is toch nep he. Ik had zelf geen muntjes, ook al had ik wel gewonnen die eerste dinsdag, maar ik kon wel muntjes lenen. Ik zou toch niet mee doen, maar iemand wilde met mij vier op een rij spelen, dus ging ik toch maar muntjes lenen. Voor mijn horloge kreeg ik 3000 punten, als ik niet hetzelfde zou inleveren zou ik een dag mijn horloge kwijt zijn. Nou dacht ik, dat kan wel. Dus kon ik wat spelletjes meespelen met hen die met mij een spelletje wilde doen. Daarvoor deed ik het dan ook. Ik verloor met twister, maar dat maakte toen niet uit want ik had met vier op een rij gewonnen. Dan had je nog dat spelletje, dat je moet raden onder welk glas de bal zit. Na dat iemand ze door elkaar gehutseld had. Ik was hier goed in, tot ik het zelf probeerde L.
Nu snap ik ook waarom mensen hier verslaafd aan raken. Voor mij maakte het niet uit, als ik één dag mijn horloge kwijt was (waarschijnlijk had ik hem toch gelijk weer terug gekregen). Maar toch wil je niet je punten (geld) verliezen wat je aan het begin van de avond had. Daarom ga je door met gokken, tot dat je weer die 3000 punten hebt. Met boter, kaas en eieren won ik alles weer terug + 250 pnt extra. Ik moest ook op dat moment weer mijn 3000 punten inleveren behalve die 250 pnt, daarmee heb ik nog één spelletje vier op een rij gedaan tegen een Engels jongetje (ik heb hem toen laten winnen).
De tweede week:
De tweede week was een super mooie week, het weer was een aantal dagen bewolkt en af en toe regen geweest. Dinsdag zijn we naar het strand geweest. En woensdagavond hebben we een boottocht over de Bosporus gemaakt en ook op die boot gegeten. Dat was echt zo lekker, heerlijk dat varen!! Toen we het eten op hadden, was er muziek op het dek, voor diegene die dat wilden kon je ook dansen J. Ik heb een hele tijd met Stefanie (een Belgisch meisje van 16 jaar. Zij is slechtziend) gedanst. Ze had daar heel veel lol in en ik ook ;) omdat zij het zo leuk vond. We waren pas om 23.00 uur terug bij de school, iedereen was moe en voldaan en ging zo snel mogelijk naar bed.
Bosporus
Donderdag moesten we onze koffers al gaan pakken, het grootste gedeelte wat je niet meer nodig had inpakken en de laatste dingetjes kon vrijdag nog. Met de Nederlandse groep, hadden wij ook nog een gesprek over NF, naar aanleiding van de discussiepunten die we eerder die week ook met de hele groep hebben doorlopen. Dit gesprek, was wel erg leuk om te doen. De jongeren, zitten allemaal nog in de pubertijd fase, dus echt een fase waarin je jezelf gaat leren kennen, waarin je nog veel opzoek bent. Waarin je vooral zoiets hebt van die stomme ziekte, wat gaat er gebeuren, hoe gaat het verder, kan ik ook nog meer fibromen krijgen, of allerlei andere dingen… Patrick en ik zaten hier ook bij, wij zijn allebei 24, en hebben deze fase ook doorlopen. Wij hebben geprobeerd om de jongeren gerust te stellen. En ze te laten inzien dat je, je leven niet moet laten leiden door NF. Natuurlijk is het een groot onderdeel van je leven, dat is het voor mij nu ook nog. Maar ik heb zoveel andere positieve dingen: lieve familie, lieve vrienden, leuke stage, kan een leuke opleiding volgen, geniet van de zon, kan goed zwemmen en geniet van het water. En vooral weet ik ook dat God mij helpt om mij ziekte te dragen, dat ik van Hem de kracht daarvoor krijg. Ik kan dan wel altijd denken van: “ik kan dit niet omdat ik NF heb en dat kan ik ook niet door NF”. Of alles de schuld aan NF toewijzen wat niet goed is/gaat. Maar dat is ook niet echt goed, niet alles komt doordat je NF hebt. Als ik eerlijk ben vergeet ik wel eens dat ik NF hebt, totdat ik dan weer in de spiegel kijk en dan denk ik oja… Klinkt misschien een beetje raar, maar misschien is het wel het zelfde als, dat mensen tegen mij zeggen: “ik zie eigenlijk geen eens meer dat je oog dicht zit”. Ik hoop dat ze wat hebben aan onze ervaringen en wat wij allemaal verteld hebben.
's middags zijn we naar een zwembad geweest.
's middags zijn we naar een zwembad geweest.
Afscheid:
Aan alle leuke dingen komt een eind… zo kwam er ook een eind aan dit kamp. Vrijdag namen wij afscheid van elkaar. En vertrokken wij weer naar Nederland. Heel veel tranen kwamen er tevoorschijn bij het afscheid. Na iedereen begroet te hebben, stapten we in de bus op weg naar het vliegveld. Daar waren wij wel vroeg omdat wij met de Engelsen mee gingen, maar zij vlogen een uur eerder. Wij hebben nog ergens wat gedronken, een “goud” drankje. We waren echt veel geld kwijt 38.21 euro voor tien personen. Mijn choco was 5.75 euro $).
De vlucht verliep wel weer goed, wel veel turbulentie en een kleine luchtzak, maar verder wel goed.
Op schiphol aangekomen, wachten daar de ouders van de jongeren ons al op. We hadden nog even wat met z’n alle gedronken om het allemaal af te sluiten. José&René, Riet en ik kregen nog een mooi bedankje van de ouders.
zie je de verbazing ?
Zo dat was een lang verhaal zeg… ik kijk terug op een leuke tijd, waarin ik weer “vrienden” heb gemaakt en was ook leerzaam, weer een ervaring rijker!
woensdag 4 juli 2007
NF-zomerkamp
nog een half weekje dan is het zo ver...
maandagochtend verterk ik (waarschijnlijk) per bus naar A'foort en stap daar op de trein die mij naar schiphol brengt.
Dan ga ik voor 12 dagen naar Istanbul, samen met nog 2 begeleiders en 6 jongeren. Om voor deze jongeren een super tof kamp te laten beleven.
maandagochtend verterk ik (waarschijnlijk) per bus naar A'foort en stap daar op de trein die mij naar schiphol brengt.
Dan ga ik voor 12 dagen naar Istanbul, samen met nog 2 begeleiders en 6 jongeren. Om voor deze jongeren een super tof kamp te laten beleven.
Achtergrond informatie over het internationale zomerkamp:
- Het programma is speciaal opgezet voor de behoeften en mogelijkheden van deze jongeren en is er op gericht:
- De eigen beperkingen door NF te accepteren;
- Elkaars beperkingen te respecteren;
- Te leren om de eigen mogelijkheden te verbeteren;
- Om nieuwe activiteiten uit te proberen;
- Om nieuwe uitdagingen aan te durven;
- Om de eigen grenzen te verleggen;
- Nieuwe vrienden te maken;
- De eigen gevoelens te uiten over het leven me NF en ervaringen te delen.
Voor als je benieuwd bent wat wij allemaal op de dag doen of gedaan hebben, kun je ons ook volgen op http://www.nfeurope.org/ ik zal hem ook bij de links zetten.
Best spannend vind ik het, ik heb nog nooit zoiets gedaan. En dan moet je ook nog steeds Engels praten. Maar ik heb er wel ontzettend veel zin in. Ik ben echt benieuwd, ik weet namelijk nog niet zo goed wat mij te wachten staat (wat het programma precies is). Van mij wordt verwacht dat ik de kinderen/jongeren begeleidt bij de activiteiten, dat weet ik wel, maar meer niet.
nou ben ik nog even druk met afscheid voorbereiden van stage... (ik heb trouwens gisteren gehoord dat ik bij Bartiméus mag blijven :D, dan kom ik dus nu op de kindergroep!)
...en dan de koffer inpakken en wegwezen!
zondag 1 juli 2007
NFVN was voor Hart in Nederland
afgelopen maandag was er Maaike in Hart van Nederland. Maaike heeft de zelfde ziekte als ik heb, alleen dan in een ergere vorm. De link die hier onderstaat kan je aanklikken, om de uitzending te bekijken (alleen dat stukje wat over haar gaat).
http://www.neurofibromatose.nl/downloaden/NF%20in%20Hart%20Van%20Nederland.wmv
http://www.neurofibromatose.nl/downloaden/NF%20in%20Hart%20Van%20Nederland.wmv
Afgelopen week
zo nog even een berichtje van mij...
De afgelopen week heb ik een lekker druk weekje gehad.
zaterdag was ik naar een jubileum feestje geweest van de NFVN dat bestaat nu 25 jaar en dat was reden voor een feestje. Dat werd gehouden in het Archeon in Alphen a/d Rijn. Het was super leuk! Ik denk dat de foto's wel op de site staan (zie Link NFVN). Daar kwam ik een vriendin tegen José al gelijk op de parkeerplaats, zonder dat we het afgesproken hadden, mooier kon het niet. Ik wist eigenijk geen eens dat zij ook zou gaan, ik heb haar al een tijd niet meer gesproken :S. Nu hebben we de hele dag weer bij elkaar gezeten en zij vertelde dat haar zus weer een dochtertje had gekregen genaamd: ANOUK! Ha zo leuk!! een nieuw naamgenootje, nee ik ben niet vernoemd hoor ze vonden het gewoon een leuke naam :D en Anouk haar zusje heet KIM... Ook zo leuk mijn beste vriendin/nichtje heet ook Kim ik vond het wel grappig om te horen....
maandag had ik gewoon stage, en 's avonds ben ik wezen trainen (zwemmen) en omdat het bijna de laatste keer is gingen we daarna met z'n alle bij Jaap eten (Bar de Duker) Heerlijke Saté of karbonade met patat! Hmm...
dinsdag was de drukste dag, ik moest nog even naar school we hadden een soort toets, mondeling van 5 minuten waar de hele klas bij zat, de leraar vroeg dan wat vragen waar jij antwoord op moest geven en vaak waren het de zelfde vragen.
Omdat het de laatste schooldag was gingen we daarna gezellig met z'n alle naar Zandfoort aan de Eem.
en 's avonds ben ik met Kim weer haar trouwjurk wezen passen, nu helemaal in Hardewijk daar wordt die namelijk helemaal op maat gemaakt voor Kimmetje;). Ik ben uit geroepen tot haar bruidjurkbudy :D.
woensdag had ik gewoon lekker vrij en heb ik alleen maar dingen voor mijzelf gedaan, ff lekker het dorp in, naar Wimmeut (tante Wim) in de Haven waar ik ook al heel lang niet meer geweest was. En nog meer van die dingetjes en 's avonds heb ik weer heerlijk gezwommen!!!
nou donderdag had ik al verteld toen had ik mijn eindgesprek, vrijdag heb ik ook niet zoveel bijzonders gedaan. Alleen 's avonds toen had ik een BBQ van Basicx dat was heel gezellig.
Gisteren ben ik 's ochtends naar het Boerenontbijt geweest, waar de opbrengst naar Ernst-Jan en Edit gaat die zitten in Indonesië. Dat was ook super gezellig!! Voor herhaling vatbaar zou ik zeggen! En 's avonds had ik een verjaardag van een vriendin, ik was nu voor het eerst bij haar in het huisje. Ze woont daar al een tijdje maar door omstandigheden is het er niet eerder van gekomen om er even heen te gaan... maar je hebt echt een super mooi huisje!!
zo en nu is het zondag over een uur begint het beachevent... Ik ga daar zo heen...
De afgelopen week heb ik een lekker druk weekje gehad.
zaterdag was ik naar een jubileum feestje geweest van de NFVN dat bestaat nu 25 jaar en dat was reden voor een feestje. Dat werd gehouden in het Archeon in Alphen a/d Rijn. Het was super leuk! Ik denk dat de foto's wel op de site staan (zie Link NFVN). Daar kwam ik een vriendin tegen José al gelijk op de parkeerplaats, zonder dat we het afgesproken hadden, mooier kon het niet. Ik wist eigenijk geen eens dat zij ook zou gaan, ik heb haar al een tijd niet meer gesproken :S. Nu hebben we de hele dag weer bij elkaar gezeten en zij vertelde dat haar zus weer een dochtertje had gekregen genaamd: ANOUK! Ha zo leuk!! een nieuw naamgenootje, nee ik ben niet vernoemd hoor ze vonden het gewoon een leuke naam :D en Anouk haar zusje heet KIM... Ook zo leuk mijn beste vriendin/nichtje heet ook Kim ik vond het wel grappig om te horen....
maandag had ik gewoon stage, en 's avonds ben ik wezen trainen (zwemmen) en omdat het bijna de laatste keer is gingen we daarna met z'n alle bij Jaap eten (Bar de Duker) Heerlijke Saté of karbonade met patat! Hmm...
dinsdag was de drukste dag, ik moest nog even naar school we hadden een soort toets, mondeling van 5 minuten waar de hele klas bij zat, de leraar vroeg dan wat vragen waar jij antwoord op moest geven en vaak waren het de zelfde vragen.
Omdat het de laatste schooldag was gingen we daarna gezellig met z'n alle naar Zandfoort aan de Eem.
en 's avonds ben ik met Kim weer haar trouwjurk wezen passen, nu helemaal in Hardewijk daar wordt die namelijk helemaal op maat gemaakt voor Kimmetje;). Ik ben uit geroepen tot haar bruidjurkbudy :D.
woensdag had ik gewoon lekker vrij en heb ik alleen maar dingen voor mijzelf gedaan, ff lekker het dorp in, naar Wimmeut (tante Wim) in de Haven waar ik ook al heel lang niet meer geweest was. En nog meer van die dingetjes en 's avonds heb ik weer heerlijk gezwommen!!!
nou donderdag had ik al verteld toen had ik mijn eindgesprek, vrijdag heb ik ook niet zoveel bijzonders gedaan. Alleen 's avonds toen had ik een BBQ van Basicx dat was heel gezellig.
Gisteren ben ik 's ochtends naar het Boerenontbijt geweest, waar de opbrengst naar Ernst-Jan en Edit gaat die zitten in Indonesië. Dat was ook super gezellig!! Voor herhaling vatbaar zou ik zeggen! En 's avonds had ik een verjaardag van een vriendin, ik was nu voor het eerst bij haar in het huisje. Ze woont daar al een tijdje maar door omstandigheden is het er niet eerder van gekomen om er even heen te gaan... maar je hebt echt een super mooi huisje!!
zo en nu is het zondag over een uur begint het beachevent... Ik ga daar zo heen...
donderdag 28 juni 2007
zo bijna vakantie..
zo vandaag had ik mijn eindgesprek op mijn stage. Het ging goed hoor het gesprek en ik heb mijn stage goed afgerond! Kon ook niet anders, anders had ik het namelijk al lang gehoord ;)
nog vier dagen stage lopen met rust ik hoef namelijk geen verslagen meer te maken en dat soort dingen. Ik stap 's ochtends in mijn auto naar mijn werk(stage) en om half vijf stap ik daar weer in naar huis om dan 's avonds verder niets meer voor school of stage te hoeven maken :D. Wel lekker hoor even wat rust...
HEERLIJK!!!!!
nu nog even afwachten wat het wordt met mijn volgende stage daar heb ik nog geen nieuws over, dat is wel erg jammer. volgende week heb ik nog ergens een gesprek en als het goed is hoor ik volgende week ook of ik toch bij Bartiméus kan blijven en dan naar de kindergroep kan. zo niet dan weet ik nog niet wat het gaat worden?
maar ik ga natuurlijk eerst lekker vakantie vieren... 9 juli ga ik al weg, voor mij gevoel wat vroeg ga normaal pas half augustus, maar het geeft niet. Ik ga mee als begeleidster op een internationaal zomerkamp dat gaat uit van NFeuropa... Ben benieuwd ik heb er wel volop veel zin in!! 12 dagen naar Turkije Istanbul. Ik zal er later wel meer over vertellen. En als ik dan terug ben ga ik nog even werken bij mij lieve mensen op de Roef. Om dan in augustus weer als vrijwilligster mee te gaan met de zonnebloemboot, dat heb ik vorig jaar ook gedaan en vond ik zo leuk dat ik mij dit jaar weer heb opgegeven....
en... weg met die wolken laat de zon maar schijnen....
zet ook ff nieuwe fotos op de site
donderdag 7 juni 2007
Toekomstbeeld
Op de foto op het voorblad, sta ik naar de zee te kijken. Water heeft een enorme aantrekkingskracht op mij. Ik voel mij in het water helemaal vrij. Ik heb deze foto op de voorkant geplaatst omdat de zee altijd veranderd. Mijn toekomstbeeld van vroeger is ook veranderd en ik denk dat mijn toekomst steeds blijft veranderen. Ik heb nog wel plannen die ik graag zou willen, maar ik weet niet hoe en of die uit komen. Ik kijk hier met een blij gevoel naar de zee die steeds anders is. Zo kijk ik ook hoopvol uit naar mijn toekomst hoe deze verder gaat lopen..jpg){kind=link}
***
Dit stukje schreef ik in mijn voortgangsverslag voor school. Een verslag waarin je terugblikt op het afgelopen jaar. Een jaar waarin veel gebeurd is, waarin ik ook enorm ben gegroeid...
Daarvoor ben ik God ook dankbaar zonder Hem was dat ook niet gelukt. Ik blijf erop vertrouwen dat Hij mij zal blijven helpen ook al is dat soms anders dan je zelf denkt....
Gedicht:
Verhoord gebed
Ik vroeg om kracht en God gaf me
Moeilijkheden om me sterk te maken
Ik vroeg om wijsheid en God gaf me
Problemen om me te leren ze op te lossen
Ik vroeg om voorspoed en God gaf me
Hersenen en spieren om mee te werken
Ik vroeg om moed en God gaf me
Angsten om te overwinnen
Ik vroeg om liefde en God gaf me
Mensen in moeilijkheden om te helpen.
Ik vroeg om gunsten en God gaf me kansen
Ik kreeg niets waarom ik vroeg.
Ik kreeg alles wat ik nodig had
Dag aan dag draagt Hij ons
Waar was U, God?
Als in een droom zie ik het strand langs de eindeloze zee.
In het zand een dubbel voetspoor:
Het spoor van mijn leven èn de voetstappen van de Heer, die in de steeds wisselende situaties dicht bij me is.
Tot het begin van die donkere tijd, toen mijn wereld scheen in te storten. Dan blijft slechts één spoor over…
Heer, waar was U, toen ik U zo nodig had? Waarom liet U me in de steek?
Kijk eens goed. Die voetstappen zijn de jouwe niet. In die moeilijke tijd was Ik het die jou droeg..
Als in een droom zie ik het strand langs de eindeloze zee.
In het zand een dubbel voetspoor:
Het spoor van mijn leven èn de voetstappen van de Heer, die in de steeds wisselende situaties dicht bij me is.
Tot het begin van die donkere tijd, toen mijn wereld scheen in te storten. Dan blijft slechts één spoor over…
Heer, waar was U, toen ik U zo nodig had? Waarom liet U me in de steek?
Kijk eens goed. Die voetstappen zijn de jouwe niet. In die moeilijke tijd was Ik het die jou droeg..
Uitslag...
vandaag kreeg ik de uitslag of ik was aangenomen voor mijn nieuwe stage maar eerst wil ik wat anders vertellen....
In de week van 21 tot 24 mei kreeg ik namelijk ook wat uitslagen...
als eerst maandag 21 mei kreeg ik de uitslag van mijn MRI-scan die twee weken eerder was gemaakt. Een scan die was gemaakt om te kijken wat die bult in mijn rug was. De arts zou deze al verwijdert hebben tijdens mijn operatie maar dat durfde hij toch niet aan of zoiets. De uitslag was dat het een neurofibroom was die in de huis zit. volgende week woensdag heb ik een afspraak over wat er nu verder gaat gebeuren.
In de week van 21 tot 24 mei kreeg ik namelijk ook wat uitslagen...
als eerst maandag 21 mei kreeg ik de uitslag van mijn MRI-scan die twee weken eerder was gemaakt. Een scan die was gemaakt om te kijken wat die bult in mijn rug was. De arts zou deze al verwijdert hebben tijdens mijn operatie maar dat durfde hij toch niet aan of zoiets. De uitslag was dat het een neurofibroom was die in de huis zit. volgende week woensdag heb ik een afspraak over wat er nu verder gaat gebeuren.
-------
dan woensdag 23 mei deze dat kreeg ik te horen dat het zomerkamp door gaat en wel met Nederlandse jongeren! Ik ga met dit kamp mee als assistent begeleidster, in eerste instantie zouden er geen Nederlands jongeren meegaan. Het was nog even afwachten voor mij, door wat misverstanden was het nog niet zeker of ik mee kon. En eerst was het ook nog niet duidelijk of het hele kamp wel door zal gaan? Het kamp is een Internationaal zomerkamp voor kinderen/jongeren met NF in de leeftijd van 12 tot 18 jaar. Om een beter beeld te krijgen van het kamp schrijf ik hieronder de doelen van de begeleiders van het kamp:
* Jongeren met NF uitnodigen in een ontspannen sfeer
* Hen stimuleren om deel te nemen aan alle activiteiten
* Bemoedigen om hun grenzen te verleggen
* Mogelijkheden bieden om vrienden te maken
* Iedereen helpen, hun grenzen te ontdekken en deze te accepteren
* Hun eigen talenten helpen ontdekken
* Uitnodigen om gevoelens en angsten te uiten
* Bewijzen dat over alle problemen gesproken kan worden
* Zorgen voor veel ervaringen om te koesteren en te herinneren
* Ieder van hen helpen om te vechten voor zijn/haar eigen toekomst.
* Hen stimuleren om deel te nemen aan alle activiteiten
* Bemoedigen om hun grenzen te verleggen
* Mogelijkheden bieden om vrienden te maken
* Iedereen helpen, hun grenzen te ontdekken en deze te accepteren
* Hun eigen talenten helpen ontdekken
* Uitnodigen om gevoelens en angsten te uiten
* Bewijzen dat over alle problemen gesproken kan worden
* Zorgen voor veel ervaringen om te koesteren en te herinneren
* Ieder van hen helpen om te vechten voor zijn/haar eigen toekomst.
Achtergrond informatie over het internationale zomerkamp:
Het programma is speciaal opgezet voor de behoeften en mogelijkheden van deze jongeren en is er op gericht: *De eigen beperkingen door NF te accepteren;
*Elkaars beperkingen te respecteren;
*Te leren om de eigen mogelijkheden te verbeteren;
*Om nieuwe activiteiten uit te proberen;
*Om nieuwe uitdagingen aan te durven;
*Om de eigen grenzen te verleggen;
*Nieuwe vrienden te maken;
*De eigen gevoelens te uiten over het leven me NF en ervaringen te delen.
Als ik zo de functie beschrijving lees krijg ik er steeds meer zin in. Het sluit ook aan op mijn opleiding dus een mooi leerervaring!!!
-------
donderdag 24 mei kreeg ik te horen dat mijn stage waar ik maandag was wezen kijken niet door ging ik was niet aangenomen. reden: ze dachten dat ik niet gemotiveerd was. Nou dat was ik wel ik heb er nog wel wat van gezegt maar dat is hier niet zo belangrijk om te vertellen. Maar goed dat betekende wel dat ik nog weer verder moest gaan zoeken...Daarom had ik naar de stichting gebeld waar ik vanmorgen was uitgenodigd (toen had ik nog niets van hen gehoord) Vanmorgen vond hier een selectie dag plaats, ik was daar met nog drie anderen en er waren maar twee plaatsen, 50% kans dus, maar vanmiddag werd ik gebeld dat ik het niet geworden was, niet omdat ze mij niet goed vonden, want dat vonden ze wel (zeiden ze tenminste) maar omdat ze dachten dat die anderen beter in de groep paste. Ze zou wel mijn papieren weer terug sturen naar het hoofd bureau dan konden ze daar kijken of er nog ergens anders plaats was.
Weer niet aangenomen... weer een teleurstelling... toch merk ik dat ik nu positiever blijf dan de vorige keer toen ik niet was aan genomen voor leerling verpleegkundige. Het blijft een teleurstelling, maar ik zoek verder alleen weet ik nu niet meer waar ik nu nog meer kan solliciteren voor een medisch dagverblijf (voor kinderen) vanavond nog wel weer twee gevonden nu maar afwachten of daar nog plaats is. Ook hebben ze natuurlijk mijn papieren weer terug gestuurd dat moet ik dus ook maar even afwachten. Of toch blijven waar ik nu ben.... Ik hoop in ieder geval dat dat kan als ik niets kan vinden...
zaterdag 5 mei 2007
Ik Leef in Vrijheid
Gisteren hebben we de doden herdacht die sinds de tweede werdeldoorlog zijn omgekomen. Op de Dam waar de kransen werden gelegd had ik maandag nog gezeten maar toen zag het er zo heel anders uit. Toen was iedereen blij, nu keek iedereen bedroefd, denkend aan al die mensen die voor onze vrijheid hebben gestreden en denkend aan al die andere slachtoffers van oorlogen over de wereld. Vandaag vieren we weer feest omdat wij al 62 jaar in vrijheid leven. Bijzonder om daar bij stil te staan ieder jaar weer. We beseffen vaak niet hoe bijzonder het is dat we in een vrij land mogen leven. Waar je vrij bent om te geloven, vrij bent in het kiezen van je opleiding en werk vrij bent om.... Heerlijk toch! Iets om God dankbaar voor te zijn!
Abonneren op:
Posts (Atom)