Vandaag gaan we dus naar Petra.
En hier komt het eerste verhaal van mijn Jordaanse “lovers” waar jullie natuurlijk allemaal op zitten te wachten… :)
Het begint dus bij het ontbijt. Ik zit met Netty en Jan te ontbijten, toen Khalifeh kwam zitten. Achter het brood stond een jongen die volgens Khalifeh nog geen vrouw had. Khalifeh zei tegen die jongen: “she a good girl” en zoiets van dat ik bij hem in de keuken ging werken….
***WORDT LATER VERVOLGT***
De weersvooruitzichten waren niet zo heel goed, maar vanmorgen scheen toch de zon al, dus we hadden goede hoop.
Van het hotel gingen we lopend naar de stad toe. Nadat we daar zijn gearriveerd, moeten we eerst nog een heel eind lopen, voordat we de kloof in kunnen lopen. Je kan dit ook op paarden doen of in een rijtuig. Een aantal van ons, neemt een paard en de rest gaat gewoon lopen. Ik dacht dat je, dan met het paard ook de kloof door zou lopen en dat wilde ik niet, maar dat was niet zo, dus uiteindelijk ben ik ook maar op een paard gestapt…
Toen we voor de kloof stonden, moesten we nog even wachten op de mensen die te voet waren gegaan. Om uiteindelijk, door de kloof te lopen en de oude stad binnen te gaan. Ik heb het al heel vaak gezegd, maar dit is ook weer onbeschrijfelijk… Je loopt daar tussen twee rotswanden, die 70m hoog zijn en soms wordt het pad heel smal. En aan het einde van de kloof zie je de schatkamer zo langzaam aan verschijnen en kom je in de ruïne stad.
Het begint wel weer af en toe te regenen :(. Maar achteraf hadden we best lekker weer, want als het deze dag heel warm en zonnig was geweest, weet ik niet of je wel zo lekker had gelopen?!
Tot de lunch worden we rondgeleid, daarna ben je vrij om te doen wat je zelf wil. Een aantal: Edith & Jan, Truus & Cees, Netty & Jan, Lidy & Jan, Addie & Cees en ik, gingen verder naar boven 900 traptreden op, naar het klooster. Het was wel een lastige tocht, want het waren geen gewone traptreden, zoals ik dacht, maar uitgehouwen uit de rotsen. Soms kwam er met een rotgang nog een ezel naar beneden of naar boven gerend en je hebt ook nog wel eens menselijke tegenliggers, maar ja die hebben ook last van jou dus… Of het er echt 900 zijn weet ik niet ik ben gestopt met tellen bij de 11 ;-P…
Maar na een lange tocht, die ik nu achteraf misschien toch wel weer zou maken (toen ik het net had gedaan zei ik van niet), kwamen we op een open plek waar het klooster was, na een kopje mint thee en weer nieuwe moed hebben verzameld. Gingen we naar een aantal uitkijkposten. Je kan hier oneindig ver kijken. Het is echt de moeite waard geweest… het is echt schitterend hier!
Volgens mij zou je ook het graf van Aaron kunnen zien, maar die hebben we niet meer gezien. Alleen vanochtend vanaf de straat hebben we het graf wel even gezien.
Nu de terug weg nog, meestal gaat dat, moeilijker maar het viel mee. We waren redelijk snel weer beneden… Bij het restaurant rusten we nog even uit en als het begint te regenen blijven we nog maar even schuilen. Toen het weer droog werd gingen we terug naar de kloof en weer terug naar het hotel.
Dat was nog best een eindje lopen hoor, ik dacht we zijn nu natuurlijk zo door die kloof heen, want terug is altijd sneller en op de heen weg hebben we ook vaak stil gestaan… maar er kwam geen eind aan die kloof, nou ja uiteindelijk natuurlijk wel, maar het duurde best nog wel een tijdje… terug in het hotel en na het eten hadden we natuurlijk weer dagsluiting.
*** VERVOLG VAN VANOCHTEND***
De zaal was nog gesloten dus Cees ging de sleutel halen. Die jongen van vanochtend kwam ook voorbij en zei: “ik haal de sleutel” tegen mij. (ik wist op dat moment niet dat Cees die al aan het halen was). Even later kwamen ze beide terug, die jongen bleef een beetje in de zaal hangen, en naar mij kijken… dus reden weer voor de nodige grapjes. Toen hij besloot om weg te gaan, bleef hij nog steeds kijken en liet de lift twee keer voorbij gaan…
donderdag 16 juli 2009
Woensdag 8 april
Toen ik deze morgen in het restaurant kwam en ik bij Netty en Jan aan tafel ging zitten zei Netty: “je vriendje is er ook weer” op dat moment was hij vast in de keuken want hij was er niet toen ik mijn eten ging halen. Toen hij weer achter de broodtafel stond moest ik opeens voor iedereen brood halen?! maar dat heb ik maar niet gedaan, ik dacht kunnen jullie best zelf halen.
Vandaag is onze laatste dag :( we gaan weer richting Amman. We rijden hierheen over de Kings highway. Ze zeggen dat dit de weg is die Mozes en het volk zijn gegaan, naar het beloofde land, maar in de reisgids staat dat het niet bekend is waarom deze weg zo heet.
We moesten vandaag lang in de bus zitten, maar zien wel een mooie natuur wisseling: de woestijn gaat langzaam over in groener gras en meer bewoonbare wereld, wat een verschil om dat te zien!
We gaan vandaag ook nog naar Karak, dit is een kruisvaarderburcht. Was wel gaaf om hier rond te lopen. Ik heb nog even een stenenkogel opgetild. Khalifeh vond mij dus “a stong girl”!
Er was ook nog iets van een schoolreisje, want er waren heel veel Moslima’s in uniform, ze waren alleen erg vervelend… Addie zei dat dit komt door je kleding, korte kleding.
Na de lunch gaan we weer verder, we rijden een heel eind naar Wadi El-Mujib. De bus moet hier heel voorzichtig rijden, want er zijn hier alleen maar haarspeldbochten, tot we boven zijn. Hier hebben we wederom een mooi uitzicht!! Je voelt je er heel klein, omdat je daar op een berg staat en uitkijkt over een diep groot dal… (ook al zie ik de foto’s terug dat is nog heel anders dan de werkelijkheid…).
Addie las hier verschillende gedeeltes voor uit Deut. maar ik weet niet meer welke gedeeltes dit waren?! Mozes is hier met het volk langsgetrokken en vanaf dit punt mocht hij ook gaan vechten om het beloofde land binnen te gaan… (dit heeft Addie ook voorgelezen)
Even later vertrekken we weer en rijden we naar beneden door het dal, over het stuwmeer heen om dan via de andere kant weer omhoog te klimmen. Aan de andere kant, toen we weer helemaal boven waren, stopten we weer om hier te gaan kijken…
JA medereisgenoten hier komt het verhaal waarop jullie allemaal zitten te wachten…
Ik had eigenlijk niet zo’n zin om uit de bus te gaan. Ik kan toch geen foto’s maken en het is het zelfde als ik net ook heb gezien, alleen dan van de andere kant af. Maar ja, ik kan nog een hele tijd in de bus zitten, dacht ik. Dus laat ik maar even uitstappen. Dan ga ik wel even ergens zitten om van het uitzicht te genieten, tenslotte zie ik dit ook niet elke dag, als ik uit het keukenraam kijk…
Ik stap uit de bus en er komt een jongen op mij af die in gebroken Nederlands tegen mij begon te praten: “jij bent mooi”, hmmm jaja dat zegt hij natuurlijk tegen ieder meisje wat hij tegen komt, dacht ik
Hij hoorde bij één van de souvenirstands, die daar ook stonden (dat is volgens mij eerder de reden dat we daar weer gingen stoppen).
Hij bleef een beetje om me heen hangen en zei: “kijke, kijke niet kopen”, daar staan wij Nederlanders natuurlijk bekend om… Ik zei: “ik niet kijke ik niet kopen” (alle souvenirs die ik heb gezien, vond ik nou nog niet echt de moeite waard om te kopen)
Ik ging maar doen wat ik van plan was, op een muurtje zitten en genieten van het uitzicht.
Hij (de jongen) bleef steeds naar mij kijken en een beetje om me heen draaien. Totdat hij naar mij toe kwam en vroeg of ik ook Engels kon, een beetje zei ik. Zo hebben we in het Engels een gesprekje gevoerd… en hij bleef maar zeggen dat ik het mooiste meisje ben. Ik zei: “ja dat zeg je tegen elk meisje die hier komt”, maar hij zei dat het niet zo was en dat ik hem moest geloven. Nou vooruit dan maar, dan ben ik ervan af… of tenminste dan zegt hij niet meer dat ik het mooiste meisje ben. Niet dat ik dat erg vond dat, dat gezegd werd. Ik zei in de bus nog tegen een aantal mensen, in Nederland heeft nog nooit een jongen dat gezegd.
Marja maakte een mooie foto van mij en hem. Waarop hij weer mijn telefoonnummer nogmaals vroeg, maar daar heb ik natuurlijk geen zin in… uiteindelijk heb ik wel mijn mailadres (eentje die ik weinig gebruik, die ik voor mijn site heb) gegeven. Dat kan niet zoveel kwaad dacht ik en dan vraagt hij niet meer om mijn nummer. Ik kreeg nog twee stenen van hem een fossiel en nog een andere maar daar weet ik de naam niet meer van :(.
Ik kwam bijna als laatste in de bus, dus iedereen was benieuwd wat er nu was en vroegen dit gelijk…
Volgens Netty was hij wel een beetje verliefd, dat kon ze zien aan zijn gezicht en Marja vertelde dat hij aan haar gevraagd had of zij mijn moeder was…
Maar goed zo is het wel weer genoeg… We gaan weer verder.
Na een lange rit kwamen we aan in het hotel. Het zelfde hotel, als de eerste twee dagen. Mijn kamer was vlakbij de kamer van Joop & Matty en ze vroegen of ik nog even thee kwam drinken. Na het lekkere bakkie thee en een heerlijke douche gingen we eten. ’s Middags had ik nog gezegd: “Pizza dat zou ik wel lusten” (ik zag namelijk een reclamebord met pizza erop) elke dag twee keer warm eten is niet echt voor mij weggelegd.
Laat er nu bij dit Buffet Kabab zijn :) dus daar heb ik heerlijk van gegeten…(toch een soort pizza alleen een beetje anders ;-P ) Maar wel super lekker!
Er was nog een groepje die een fleswijn bij het eten wilde, niks bijzonders zou je zeggen. Maar in Jordanië drinken ze geen alcohol, voor moslims is alcohol namelijk verboden. Zij schenken het dus ook niet aan de hotel gasten, in dit hotel. Maar omdat de hele tafel wijn wilde. Is er speciaal iemand van het hotelpersoneel in een taxi gestapt om een fles wijn te halen ergens in de stad… dus gastvrij zijn ze echt wel!!!
Na het avond eten, hadden we natuurlijk weer de dagsluiting. Deze keer ook met koffie/thee en een plakje cake en koekjes. Marja hield nog een kleine toespraak, om Addie & Cees te bedanken voor hun inzet. Nadat we nog wat laatste ervaring hadden uitwisselt, gingen de meeste naar hun kamer om daar nog de laatste dingen in te pakken en te gaan slapen…
Morgen gaan we weer naar huis… omdat we toen alleen nog maar in het vliegtuig hebben gezeten en verder niets hebben gedaan, afgezien van de laatste dinars opmaken op het vliegtuig stop ik hier mijn verslag… Op Schiphol ging alles namelijk zo vlug en iedereen was zo weg… iedereen wilde natuurlijk snel naar huis…
Dan wil ik nog één ding zeggen misschien heb ik niet alles onthouden en op geschreven, soms was er zoveel informatie… op één dag, dat ik het niet meer allemaal precies weet. maar zoals Anneke al zei: “het is niet belangrijk dat jullie het onthouden. Als je het maar begrijpt, op het moment dat je het ziet….” Ik denk dat dat belangrijker is dan alles feitelijk onthouden en opschrijven, al is het wel leuk om nog eens je ervaringen na te lezen…
Vandaag is onze laatste dag :( we gaan weer richting Amman. We rijden hierheen over de Kings highway. Ze zeggen dat dit de weg is die Mozes en het volk zijn gegaan, naar het beloofde land, maar in de reisgids staat dat het niet bekend is waarom deze weg zo heet.
We moesten vandaag lang in de bus zitten, maar zien wel een mooie natuur wisseling: de woestijn gaat langzaam over in groener gras en meer bewoonbare wereld, wat een verschil om dat te zien!
We gaan vandaag ook nog naar Karak, dit is een kruisvaarderburcht. Was wel gaaf om hier rond te lopen. Ik heb nog even een stenenkogel opgetild. Khalifeh vond mij dus “a stong girl”!
Er was ook nog iets van een schoolreisje, want er waren heel veel Moslima’s in uniform, ze waren alleen erg vervelend… Addie zei dat dit komt door je kleding, korte kleding.
Na de lunch gaan we weer verder, we rijden een heel eind naar Wadi El-Mujib. De bus moet hier heel voorzichtig rijden, want er zijn hier alleen maar haarspeldbochten, tot we boven zijn. Hier hebben we wederom een mooi uitzicht!! Je voelt je er heel klein, omdat je daar op een berg staat en uitkijkt over een diep groot dal… (ook al zie ik de foto’s terug dat is nog heel anders dan de werkelijkheid…).
Addie las hier verschillende gedeeltes voor uit Deut. maar ik weet niet meer welke gedeeltes dit waren?! Mozes is hier met het volk langsgetrokken en vanaf dit punt mocht hij ook gaan vechten om het beloofde land binnen te gaan… (dit heeft Addie ook voorgelezen)
Even later vertrekken we weer en rijden we naar beneden door het dal, over het stuwmeer heen om dan via de andere kant weer omhoog te klimmen. Aan de andere kant, toen we weer helemaal boven waren, stopten we weer om hier te gaan kijken…
JA medereisgenoten hier komt het verhaal waarop jullie allemaal zitten te wachten…
Ik had eigenlijk niet zo’n zin om uit de bus te gaan. Ik kan toch geen foto’s maken en het is het zelfde als ik net ook heb gezien, alleen dan van de andere kant af. Maar ja, ik kan nog een hele tijd in de bus zitten, dacht ik. Dus laat ik maar even uitstappen. Dan ga ik wel even ergens zitten om van het uitzicht te genieten, tenslotte zie ik dit ook niet elke dag, als ik uit het keukenraam kijk…
Ik stap uit de bus en er komt een jongen op mij af die in gebroken Nederlands tegen mij begon te praten: “jij bent mooi”, hmmm jaja dat zegt hij natuurlijk tegen ieder meisje wat hij tegen komt, dacht ik
Hij hoorde bij één van de souvenirstands, die daar ook stonden (dat is volgens mij eerder de reden dat we daar weer gingen stoppen).
Hij bleef een beetje om me heen hangen en zei: “kijke, kijke niet kopen”, daar staan wij Nederlanders natuurlijk bekend om… Ik zei: “ik niet kijke ik niet kopen” (alle souvenirs die ik heb gezien, vond ik nou nog niet echt de moeite waard om te kopen)
Ik ging maar doen wat ik van plan was, op een muurtje zitten en genieten van het uitzicht.
Hij (de jongen) bleef steeds naar mij kijken en een beetje om me heen draaien. Totdat hij naar mij toe kwam en vroeg of ik ook Engels kon, een beetje zei ik. Zo hebben we in het Engels een gesprekje gevoerd… en hij bleef maar zeggen dat ik het mooiste meisje ben. Ik zei: “ja dat zeg je tegen elk meisje die hier komt”, maar hij zei dat het niet zo was en dat ik hem moest geloven. Nou vooruit dan maar, dan ben ik ervan af… of tenminste dan zegt hij niet meer dat ik het mooiste meisje ben. Niet dat ik dat erg vond dat, dat gezegd werd. Ik zei in de bus nog tegen een aantal mensen, in Nederland heeft nog nooit een jongen dat gezegd.
Marja maakte een mooie foto van mij en hem. Waarop hij weer mijn telefoonnummer nogmaals vroeg, maar daar heb ik natuurlijk geen zin in… uiteindelijk heb ik wel mijn mailadres (eentje die ik weinig gebruik, die ik voor mijn site heb) gegeven. Dat kan niet zoveel kwaad dacht ik en dan vraagt hij niet meer om mijn nummer. Ik kreeg nog twee stenen van hem een fossiel en nog een andere maar daar weet ik de naam niet meer van :(.
Ik kwam bijna als laatste in de bus, dus iedereen was benieuwd wat er nu was en vroegen dit gelijk…
Volgens Netty was hij wel een beetje verliefd, dat kon ze zien aan zijn gezicht en Marja vertelde dat hij aan haar gevraagd had of zij mijn moeder was…
Maar goed zo is het wel weer genoeg… We gaan weer verder.
Na een lange rit kwamen we aan in het hotel. Het zelfde hotel, als de eerste twee dagen. Mijn kamer was vlakbij de kamer van Joop & Matty en ze vroegen of ik nog even thee kwam drinken. Na het lekkere bakkie thee en een heerlijke douche gingen we eten. ’s Middags had ik nog gezegd: “Pizza dat zou ik wel lusten” (ik zag namelijk een reclamebord met pizza erop) elke dag twee keer warm eten is niet echt voor mij weggelegd.
Laat er nu bij dit Buffet Kabab zijn :) dus daar heb ik heerlijk van gegeten…(toch een soort pizza alleen een beetje anders ;-P ) Maar wel super lekker!
Er was nog een groepje die een fleswijn bij het eten wilde, niks bijzonders zou je zeggen. Maar in Jordanië drinken ze geen alcohol, voor moslims is alcohol namelijk verboden. Zij schenken het dus ook niet aan de hotel gasten, in dit hotel. Maar omdat de hele tafel wijn wilde. Is er speciaal iemand van het hotelpersoneel in een taxi gestapt om een fles wijn te halen ergens in de stad… dus gastvrij zijn ze echt wel!!!
Na het avond eten, hadden we natuurlijk weer de dagsluiting. Deze keer ook met koffie/thee en een plakje cake en koekjes. Marja hield nog een kleine toespraak, om Addie & Cees te bedanken voor hun inzet. Nadat we nog wat laatste ervaring hadden uitwisselt, gingen de meeste naar hun kamer om daar nog de laatste dingen in te pakken en te gaan slapen…
Morgen gaan we weer naar huis… omdat we toen alleen nog maar in het vliegtuig hebben gezeten en verder niets hebben gedaan, afgezien van de laatste dinars opmaken op het vliegtuig stop ik hier mijn verslag… Op Schiphol ging alles namelijk zo vlug en iedereen was zo weg… iedereen wilde natuurlijk snel naar huis…
Dan wil ik nog één ding zeggen misschien heb ik niet alles onthouden en op geschreven, soms was er zoveel informatie… op één dag, dat ik het niet meer allemaal precies weet. maar zoals Anneke al zei: “het is niet belangrijk dat jullie het onthouden. Als je het maar begrijpt, op het moment dat je het ziet….” Ik denk dat dat belangrijker is dan alles feitelijk onthouden en opschrijven, al is het wel leuk om nog eens je ervaringen na te lezen…
zondag 12 juli 2009
The ant and the contact lens
Gisteren las ik in het boek “een knipoog van God” wat ik op dit moment aan het lezen ben, het volgende verhaal:“Ik wil je een verhaal vertellen over een jonge vrouw die op God vertrouwde toen ze ruim 30 meter boven de grond slingerde. Haar naam is Brenda en zij was een avontuurlijke studente. Op een dag besloot ze dat bergbeklimmen een goede manier zou zijn om haar hoogtevrees te overwinnen. Op een zomerdag ging ze met een enthousiaste groep mensen naar een steile rotswand. Ze zat veilig met een carabiner aan de instructeur gekoppeld. Op een bepaald moment stopte Brenda even op een richel om wat op adem te komen. De instructeur was al boven en liet per ongeluk de kabel vieren. Die sloeg tegen Brenda’s oog aan, waardoor zij haar contactlens verloor. (Mensen die contact lenzen dragen weten hoe moeilijk het is om deze weer terug te vinden.) Brenda vroeg God om haar te helpen haar contactlens terug te vinden. Ze hoopte dat hij nog ergens onder haar ooglid zou zitten. Ze klom langzaam naar de top en daar bekeek een van haar vrienden nog eens haar oog, maar er was geen lens te zien. Terwijl Brenda om zich heen keek, moest ze denken aan het Bijbelvers waar staat: ‘De Heer laat immers voortdurend zijn ogen over de aarde rondgaan en biedt iedereen hulp die Hem met heel zijn hart is toegedaan.’ Terwijl de groep van Brenda langs het bergpad naar beneden ging, waren er weer anderen die langs de rotswand omhoog klommen. Op eens hoorden ze een schreeuw: ‘Hé daar! Is iemand van jullie soms een contactlens kwijt?’ Dol van blijdschap riep Brenda terug: ‘Die is van mij! Ik raakte hem kwijt toen ik in de lucht bungelde.’ Toen ze de vinder uiteindelijk ontmoette, vroeg Brenda aan hem hoe hij de lens had gevonden. Hij vertelde dat hij tijdens de klim even naar benden keek. Toen zag hij hoe een mier langzaam over de rots kroop met een contactlens op zijn rug!”
Brenda’s vader is striptekenaar en toen zij het verhaal (heilige moment wordt dit in het boek genoemd) aan haar vader vertelde, maakte hij een cartoon van haar verhaal.
De mier met contactlens hier staat het verhaal in het Engels.
vrijdag 10 juli 2009
...
Toen ik van de week dit liedje hoorde, moest ik aan mijn oom denken die vorige week is overleden en van de week is begraven. Ik had dit liedje, als filmpje van youtube, al eerder op mijn blog gezet, nu schrijf ik alleen de tekst en kan je het liedje ook luisteren als je wilt...
HELD
Two months is too little.
They let him go.
They had no sudden healing.
To think that providence would
take a child from his mother while
she prays is appalling.
Who told us we'd be rescued?
What has changed and why should we be saved from nightmares?
We're asking why this happens
To us who have died to live?
It's unfair.
This is what it means to be held.
How it feels when the sacred is torn from your life
and you survive.
This is what it is to be loved.
And to know that the promise was
When everything fell we'd be held.
This hand is bitterness.
We want to taste it, let the hatred know our sorrow.
The wise hands opens slowly to lilies of the valley and tomorrow.
This is what it means to be held.
How it feels when the sacred is torn from your life and you survive.
This is what it is to be loved.
And to know that the promise was when everything fell we'd be held.
If hope is born of suffering.
If this is only the beginning.
Can we not wait for one hour watching for our Savior?
This is what it means to be held.
How it feels when the sacred is torn from your life and you survive.
This is what it is to be loved.
And to know that the promise was
when everything fell we'd be held.
Two months is too little.
They let him go.
They had no sudden healing.
To think that providence would
take a child from his mother while
she prays is appalling.
Who told us we'd be rescued?
What has changed and why should we be saved from nightmares?
We're asking why this happens
To us who have died to live?
It's unfair.
This is what it means to be held.
How it feels when the sacred is torn from your life
and you survive.
This is what it is to be loved.
And to know that the promise was
When everything fell we'd be held.
This hand is bitterness.
We want to taste it, let the hatred know our sorrow.
The wise hands opens slowly to lilies of the valley and tomorrow.
This is what it means to be held.
How it feels when the sacred is torn from your life and you survive.
This is what it is to be loved.
And to know that the promise was when everything fell we'd be held.
If hope is born of suffering.
If this is only the beginning.
Can we not wait for one hour watching for our Savior?
This is what it means to be held.
How it feels when the sacred is torn from your life and you survive.
This is what it is to be loved.
And to know that the promise was
when everything fell we'd be held.
*als je het liedje wilt horen moet je op de titel klikken
zaterdag 27 juni 2009
zondag 7 juni 2009
Er is een dag...
Afgelopen vrijdag trouwde een vriendin van mij. In de dienst werd dit liedje gezongen, als laatste. Nu ken ik dit liedje al wel langer en zing ik het meestal ook mee als ik het hoor. Maar vrijdag werd de tekst ook gebeamd... en toen drong de tekst even heel hard door!!!
maandag 1 juni 2009
Daar zijn ze dan eindelijk...
...het tweede deel van de foto's van mijn vakantie.
De muziek happert soms een beetje :S, maar ja...
Het verslag wordt nog aan gewerkt
dinsdag 19 mei 2009
Alweer een week geleden...
Het is alweer een week geleden dat Eline & Jasper trouwden. Het was één van de vijf bruiloften die ik heb. Vrijdag is de volgende...
Vorige week was ik de hele dag uitgenodigd de rest van de trouwerijen alleen voor de avond.
Maar vorgige week. Was echt een prachtige dag!! Heerlijk zonnetje en zo! Er stond alleen heel veel wind :( ik denk dat mijn haar rechtovereind staat op de foto :)hihi
Maar verder was het een hele gezellige dag. Eline was heel mooi en Jasper ook... we hebben heerlijke pannenkoeken gegeten... mooie preek en een gezellige receptie/feest gehad....
Nou de volgende drie nog ben benieuwd hoe zij er uit zien!!!
nog heel even geduld hoor voor het vakantie verhaal!!! en de rest van de foto's ik hoop het echt snel klaar te hebben maar soms gaat alles zo vlug voorbij....
Vorige week was ik de hele dag uitgenodigd de rest van de trouwerijen alleen voor de avond.
Maar vorgige week. Was echt een prachtige dag!! Heerlijk zonnetje en zo! Er stond alleen heel veel wind :( ik denk dat mijn haar rechtovereind staat op de foto :)hihi
Maar verder was het een hele gezellige dag. Eline was heel mooi en Jasper ook... we hebben heerlijke pannenkoeken gegeten... mooie preek en een gezellige receptie/feest gehad....
Nou de volgende drie nog ben benieuwd hoe zij er uit zien!!!
nog heel even geduld hoor voor het vakantie verhaal!!! en de rest van de foto's ik hoop het echt snel klaar te hebben maar soms gaat alles zo vlug voorbij....
maandag 4 mei 2009
Nog even geduld...
Het is best wel druk deze maand met allerlei bruiloften en de daarbij behorende vrijgezellenfeestjes, lees ook de blog van Kim... en dan ook nog het mooie weer :) daar kom ik bijna niet toe aan bloggen. En ook niet om mijn vakantiefoto's uit te zoeken die ik van mijn reisgenoten heb gehad... Ik doe mijn best om nog een verslag te schrijven, maar jullie moeten nog even geduld hebben... Hoop dat jullie dat hebben!!
Lees trouwens wel even het interview hier onder, das leuk!!
Lees trouwens wel even het interview hier onder, das leuk!!
Een Bekende Bunschoter... of toch niet!?
Afgelopen vrijdag stond ik in de plaatselijke krant: "De Bunschoter". Ik was gevraagd voor de rubriek spreekbeurt en dit is het resultaat....
Israël oefent aantrekkingskracht uit op Anouk ter Haar
Anouk ter Haar op een uitkijkpost in Petra.
Naam: Anouk ter Haar.
Leeftijd: 26.
Werk: Activiteitenbegeleidster.
Hobby's: Zwemmen/waterpolo, dwarsfluiten, op de computer foto’s bewerken en nog veel meer.
Kun je een uitleg over je beroep geven?
Ik werk als activiteitenbegeleidster bij Bartiméus in Doorn. Ik begeleid drie verschillende groepjes cliënten. Deze drie groepjes zijn heel verschillend. De cliënten die ik begeleid, hebben een meervoudige beperking dat houdt in dat zij naast hun verstandelijke handicap ook een visuele handicap hebben en ik heb ook cliënten die ook nog een auditieve beperking hebben. Kortom, de cliënten zijn slechtziend of blind en/of slechthorend/doof. Wij bieden verschillende activiteiten aan deze cliënten. Zo gaan we gymmen, wandelen, fietsen, zwemmen. Maar ook bakken we koekjes en koken we spaghetti.
We hebben ook activiteiten als muziek, snoezelen of verven. Ik zeg wel eens: alles wat je als vrijetijdsbesteding doet, doe ik met de cliënten. Er komt natuurlijk wel iets meer bij kijken dan alleen maar leuke dingen doen. We hebben ook cliënten met gedragsproblemen. En iedere cliënt is weer anders en heeft een andere begeleidingsstijl nodig. En ik heb natuurlijk de verantwoordelijkheid dat alles goed en veilig verloopt.
Met welke kernwoorden zou jij jezelf omschrijven in een chat?
Dat ligt er een beetje aan, in wat voor stemming ik ben en wat het doel is van die chat…
Maar ik denk dat dit wel een goede beschrijving is: rustig, kat uit de boom kijken, sportief, avontuurlijk, spontaan, doorzetter.
Wie zijn je vrienden?
Dat zijn er verschillenden. Wonend in het dorp, Amersfoort en Baarn. Als ik ze hier allemaal moet noemen, ben ik wel even bezig en dat doe ik ook maar niet. Dan kan ik ook niemand overslaan. Ze waren in ieder geval allemaal blij dat ik weer veilig terug was uit Jordanië en Israël. Dat doet je wel goed!
Je hebt de ziekte van Von Recklinghausen. Wat houdt dit in?
De ziekte van Von Recklinghausen, ook wel neurofibromatos (NF) genoemd, neuro = zenuw, fibroom = gezwel. Het betekent dus dat er kleine gezwellen groeien bij je zenuwen. Dit kan over je hele lichaam groeien. Sommige mensen hebben over hun hele lichaam allemaal kleine bultjes.
Omdat de gezwellen bij je zenuwen groeien, kunnen ze erg pijn doen of jeuken. Bij mij groeit er een gezwel bij mijn oogzenuw, waardoor mijn rechteroog gedeeltelijk dicht zit. Ik heb ook nog wel op meerdere plaatsen kleine gezwellen. Al heel wat keren ben ik geopereerd, om gezwellen of gedeeltes van gezwellen weg te halen. Mensen die er nog meer over willen weten kunnen op www.neurofibromatose.nl kijken.
Wat zijn je bezigheden voor de Vereniging Ziekte van Von Recklinghausen?
Eén keer ben ik mee geweest als assistent begeleidster op een internationaal zomerkamp in Istanbul. Hier was ik er meer voor de tieners dan dat ik de praktische zaken regelde. De tieners konden natuurlijk wel alles aan mij vragen. En wist ik iets niet, dan kon ik dat weer aan de ‘oudere’ begeleiders vragen. Om het dan weer terug te koppelen naar de tiener.
Ik heb ook een keer een weekend voorbereid samen met nog andere begeleiders. Helaas kon ik toen zelf niet het weekend aanwezig zijn vanwege een operatie. Op dit moment ligt het vrijwilligerswerk binnen de vereniging voor mij een beetje stil.
Recent was je in Israël en Jordanië. Waarom?
Toen ik een jaar of negen was, wilde ik heel graag naar het land waar Jezus geleefd en gewoond heeft. Waar de verhalen in de Bijbel over gaan. Het leek mij bijzonder om die plekken te zien. Toen was ik natuurlijk te jong om daar heen te gaan, en het was er toen nog onrustiger dan het nu is. Eigenlijk heb ik dus een lang verwachte wens uitgevoerd. Jordanië heb ik er ook bij gedaan omdat het mij een mooie combinatie leek en ik wilde de stad Petra ook graag zien. Op de foto zit ik op een uitkijkpost in Petra.
Maar ook andere plaatsen, zoals Yad Vashem, hebben veel indruk op mij gemaakt. Het is erg bijzonder om in Israël te lopen en dan te bedenken dat Jezus hier ook is geweest. Soms besef je dat niet zo goed, dat komt meer door al de poeha die ze erom heen hebben gemaakt. Maar toch is het zeer de moeite waard geweest en zou ik het zo weer doen. Het was een mooie onvergetelijke reis.
Maken de economische ontwikkelingen je zenuwachtig?
Nee, absoluut niet. Daar houd ik mij niet echt mee bezig en ik denk altijd maar: het komt wel weer goed. Zo is het altijd gegaan… als er een crisis was kwamen we er altijd weer bovenop. Zolang ik nog een huis heb, waar je normaal in kan leven en je gezond bent, is het goed.
In Jordanië heb ik wel anders gezien. Bedoeïenen die in tenten leven. En als ze in kleine dorpjes leven (omdat de overheid dat wil) zijn het ook allemaal kleine vervallen huisjes. Misschien kiezen die mensen er zelf voor en weten ze niet beter. En niet alleen de bedoeïenen, maar ook de andere bevolking leeft daar in kleine, soms bouwvallige, huizen. Dus hebben wij het hier nog goed!
Wat zou je doen als je 100.000 euro zou krijgen?
Dan kies ik dit keer een keer voor mijzelf en zou ik een appartement gaan kopen.
Favoriete:
- Boek: de Bijbel.
- Krant: in mijn studententijd Spits, nu lees ik niet zo vaak de krant.
- Cd: Kingdom of comfort van Delirious.
- Tv-programma: Bones.
- Website: -
- Persoon: Jezus.
In hoeverre speelt het christelijk geloof een rol in je leven?
Dit is voor mij wel erg belangrijk. Misschien is dat ook wel de reden waarom het land Israël aantrekkingskracht op mij heeft. Jezus is belangrijk voor mij. Want Hij is voor mijn (onze) zonden gestorven. Dit hebben we onlangs nog gevierd. Ik probeer God zoveel mogelijk in mijn leven te betrekken. Daarbij heb ik ook altijd heel veel kracht ervaren in mijn leven als ik het moeilijk heb of bij het dragen van de aandoening (NF) die ik heb.
Je werkt in de zorg. Hoe is het gesteld met de zorgsector in Nederland?
Op zich was het wel goed geregeld in Nederland. Maar nu met de nieuwe ZZP’s (zorgzwaartepakketten) weet ik het zo net nog niet. Als ik dan kijk naar hoe de groepjes bij mij op het werk opnieuw worden ingedeeld. Dan gaat het meer om het geld dan om de kwaliteit en dat lijkt me niet goed.
Op tv zie je soms dat mensen worden vastgebonden, maar bij ons in de instelling gebeurt dit alleen als het is vastgelegd in het ondersteuningsplan en er moet toestemming voor gegeven zijn. Het gebeurt eigenlijk ook alleen maar als het de cliënt veiligheid biedt. Met elkaar dragen we de zorg, om het de cliënten zo prettig mogelijk te maken.
Hoe belangrijk is vrijwilligerswerk voor je?
Af en toe ga ik een week mee als vrijwilliger op de boot van de Zonnebloem. Dit heb ik nu drie keer gedaan. Ik ga dan mee als verzorgende. Dit is erg leuk. Als verzorgende heb je hier nog alle tijd voor de gasten en het maakt niet uit hoe lang je bezig bent met de zorg die je geeft. Sommige gasten vinden dat heel vreemd en die zeggen dan ook: ‘moet je niet opschieten?’ of ‘schiet nou maar eens op!’ De gasten zijn niet gewend dat er zoveel tijd en aandacht voor hen is.
In de verzorg- en verpleeghuizen heb je soms nog maar weinig tijd, voor even een praatje of wat persoonlijke aandacht. Dat gebeurt bijvoorbeeld tussen het wassen door. Op de boot van de Zonnebloem kan dit wel. Daarom vind ik dit ook erg leuk om zo nu en dan te doen. En de gasten zijn ook erg dankbaar, voor wat je doet. Zo hebben de gasten ook echt vakantie.
Wat vind je van ‘ons darrep’?
Het is een mooi en fijn dorp om in te wonen. Je hebt er van alles wat… je hebt water en polders. Een mooie natuurcombinatie. Vroeger dacht ik hier wat anders over en zou ik het niet erg vinden om buiten het dorp te gaan wonen. Maar nu vind ik het wel een leuk dorpje om in te blijven wonen. (JM)
Leeftijd: 26.
Werk: Activiteitenbegeleidster.
Hobby's: Zwemmen/waterpolo, dwarsfluiten, op de computer foto’s bewerken en nog veel meer.
Kun je een uitleg over je beroep geven?
Ik werk als activiteitenbegeleidster bij Bartiméus in Doorn. Ik begeleid drie verschillende groepjes cliënten. Deze drie groepjes zijn heel verschillend. De cliënten die ik begeleid, hebben een meervoudige beperking dat houdt in dat zij naast hun verstandelijke handicap ook een visuele handicap hebben en ik heb ook cliënten die ook nog een auditieve beperking hebben. Kortom, de cliënten zijn slechtziend of blind en/of slechthorend/doof. Wij bieden verschillende activiteiten aan deze cliënten. Zo gaan we gymmen, wandelen, fietsen, zwemmen. Maar ook bakken we koekjes en koken we spaghetti.
We hebben ook activiteiten als muziek, snoezelen of verven. Ik zeg wel eens: alles wat je als vrijetijdsbesteding doet, doe ik met de cliënten. Er komt natuurlijk wel iets meer bij kijken dan alleen maar leuke dingen doen. We hebben ook cliënten met gedragsproblemen. En iedere cliënt is weer anders en heeft een andere begeleidingsstijl nodig. En ik heb natuurlijk de verantwoordelijkheid dat alles goed en veilig verloopt.
Met welke kernwoorden zou jij jezelf omschrijven in een chat?
Dat ligt er een beetje aan, in wat voor stemming ik ben en wat het doel is van die chat…
Maar ik denk dat dit wel een goede beschrijving is: rustig, kat uit de boom kijken, sportief, avontuurlijk, spontaan, doorzetter.
Wie zijn je vrienden?
Dat zijn er verschillenden. Wonend in het dorp, Amersfoort en Baarn. Als ik ze hier allemaal moet noemen, ben ik wel even bezig en dat doe ik ook maar niet. Dan kan ik ook niemand overslaan. Ze waren in ieder geval allemaal blij dat ik weer veilig terug was uit Jordanië en Israël. Dat doet je wel goed!
Je hebt de ziekte van Von Recklinghausen. Wat houdt dit in?
De ziekte van Von Recklinghausen, ook wel neurofibromatos (NF) genoemd, neuro = zenuw, fibroom = gezwel. Het betekent dus dat er kleine gezwellen groeien bij je zenuwen. Dit kan over je hele lichaam groeien. Sommige mensen hebben over hun hele lichaam allemaal kleine bultjes.
Omdat de gezwellen bij je zenuwen groeien, kunnen ze erg pijn doen of jeuken. Bij mij groeit er een gezwel bij mijn oogzenuw, waardoor mijn rechteroog gedeeltelijk dicht zit. Ik heb ook nog wel op meerdere plaatsen kleine gezwellen. Al heel wat keren ben ik geopereerd, om gezwellen of gedeeltes van gezwellen weg te halen. Mensen die er nog meer over willen weten kunnen op www.neurofibromatose.nl kijken.
Wat zijn je bezigheden voor de Vereniging Ziekte van Von Recklinghausen?
Eén keer ben ik mee geweest als assistent begeleidster op een internationaal zomerkamp in Istanbul. Hier was ik er meer voor de tieners dan dat ik de praktische zaken regelde. De tieners konden natuurlijk wel alles aan mij vragen. En wist ik iets niet, dan kon ik dat weer aan de ‘oudere’ begeleiders vragen. Om het dan weer terug te koppelen naar de tiener.
Ik heb ook een keer een weekend voorbereid samen met nog andere begeleiders. Helaas kon ik toen zelf niet het weekend aanwezig zijn vanwege een operatie. Op dit moment ligt het vrijwilligerswerk binnen de vereniging voor mij een beetje stil.
Recent was je in Israël en Jordanië. Waarom?
Toen ik een jaar of negen was, wilde ik heel graag naar het land waar Jezus geleefd en gewoond heeft. Waar de verhalen in de Bijbel over gaan. Het leek mij bijzonder om die plekken te zien. Toen was ik natuurlijk te jong om daar heen te gaan, en het was er toen nog onrustiger dan het nu is. Eigenlijk heb ik dus een lang verwachte wens uitgevoerd. Jordanië heb ik er ook bij gedaan omdat het mij een mooie combinatie leek en ik wilde de stad Petra ook graag zien. Op de foto zit ik op een uitkijkpost in Petra.
Maar ook andere plaatsen, zoals Yad Vashem, hebben veel indruk op mij gemaakt. Het is erg bijzonder om in Israël te lopen en dan te bedenken dat Jezus hier ook is geweest. Soms besef je dat niet zo goed, dat komt meer door al de poeha die ze erom heen hebben gemaakt. Maar toch is het zeer de moeite waard geweest en zou ik het zo weer doen. Het was een mooie onvergetelijke reis.
Maken de economische ontwikkelingen je zenuwachtig?
Nee, absoluut niet. Daar houd ik mij niet echt mee bezig en ik denk altijd maar: het komt wel weer goed. Zo is het altijd gegaan… als er een crisis was kwamen we er altijd weer bovenop. Zolang ik nog een huis heb, waar je normaal in kan leven en je gezond bent, is het goed.
In Jordanië heb ik wel anders gezien. Bedoeïenen die in tenten leven. En als ze in kleine dorpjes leven (omdat de overheid dat wil) zijn het ook allemaal kleine vervallen huisjes. Misschien kiezen die mensen er zelf voor en weten ze niet beter. En niet alleen de bedoeïenen, maar ook de andere bevolking leeft daar in kleine, soms bouwvallige, huizen. Dus hebben wij het hier nog goed!
Wat zou je doen als je 100.000 euro zou krijgen?
Dan kies ik dit keer een keer voor mijzelf en zou ik een appartement gaan kopen.
Favoriete:
- Boek: de Bijbel.
- Krant: in mijn studententijd Spits, nu lees ik niet zo vaak de krant.
- Cd: Kingdom of comfort van Delirious.
- Tv-programma: Bones.
- Website: -
- Persoon: Jezus.
In hoeverre speelt het christelijk geloof een rol in je leven?
Dit is voor mij wel erg belangrijk. Misschien is dat ook wel de reden waarom het land Israël aantrekkingskracht op mij heeft. Jezus is belangrijk voor mij. Want Hij is voor mijn (onze) zonden gestorven. Dit hebben we onlangs nog gevierd. Ik probeer God zoveel mogelijk in mijn leven te betrekken. Daarbij heb ik ook altijd heel veel kracht ervaren in mijn leven als ik het moeilijk heb of bij het dragen van de aandoening (NF) die ik heb.
Je werkt in de zorg. Hoe is het gesteld met de zorgsector in Nederland?
Op zich was het wel goed geregeld in Nederland. Maar nu met de nieuwe ZZP’s (zorgzwaartepakketten) weet ik het zo net nog niet. Als ik dan kijk naar hoe de groepjes bij mij op het werk opnieuw worden ingedeeld. Dan gaat het meer om het geld dan om de kwaliteit en dat lijkt me niet goed.
Op tv zie je soms dat mensen worden vastgebonden, maar bij ons in de instelling gebeurt dit alleen als het is vastgelegd in het ondersteuningsplan en er moet toestemming voor gegeven zijn. Het gebeurt eigenlijk ook alleen maar als het de cliënt veiligheid biedt. Met elkaar dragen we de zorg, om het de cliënten zo prettig mogelijk te maken.
Hoe belangrijk is vrijwilligerswerk voor je?
Af en toe ga ik een week mee als vrijwilliger op de boot van de Zonnebloem. Dit heb ik nu drie keer gedaan. Ik ga dan mee als verzorgende. Dit is erg leuk. Als verzorgende heb je hier nog alle tijd voor de gasten en het maakt niet uit hoe lang je bezig bent met de zorg die je geeft. Sommige gasten vinden dat heel vreemd en die zeggen dan ook: ‘moet je niet opschieten?’ of ‘schiet nou maar eens op!’ De gasten zijn niet gewend dat er zoveel tijd en aandacht voor hen is.
In de verzorg- en verpleeghuizen heb je soms nog maar weinig tijd, voor even een praatje of wat persoonlijke aandacht. Dat gebeurt bijvoorbeeld tussen het wassen door. Op de boot van de Zonnebloem kan dit wel. Daarom vind ik dit ook erg leuk om zo nu en dan te doen. En de gasten zijn ook erg dankbaar, voor wat je doet. Zo hebben de gasten ook echt vakantie.
Wat vind je van ‘ons darrep’?
Het is een mooi en fijn dorp om in te wonen. Je hebt er van alles wat… je hebt water en polders. Een mooie natuurcombinatie. Vroeger dacht ik hier wat anders over en zou ik het niet erg vinden om buiten het dorp te gaan wonen. Maar nu vind ik het wel een leuk dorpje om in te blijven wonen. (JM)
Abonneren op:
Posts (Atom)